به لبهايم مزن قفلِ خموشي

كه در دل قصه اي ناگفته دارم

زپايم باز كن بندِ گران را

كزين سودا دلي آشفته دارم

بيا اي مرد، اي موجودِ خودخواه

بيا بگشاي درهايِ قفس را

اگر عمري به زندانم كشيدي

رها كن ديگرم اين يك نفس را

منم مرغ، آن مرغي كه ديري ست

به سر انديشۀ پرواز دارم

سرودم ناله شد در سينۀ تنگ

به حسرتها سر آمد روزگارم

به لب هايم مزن قفلِ خموشي

كه من بايد بگويم رازِ خود را

به گوشِ مردمِ عالم رسانم

طنينِ آتشين آوازِ خود را

بيا بگشاي در تا پر گشايم

به سويِ آسمانِ روشنِ شعر

اگر بگذاريم پرواز كردن

گلي خواهم شدن در گلشنِ شعر

"فروغ فرخ زاد"

نگاه كن كه غم درون ديده ام

چگونه قطره قطره آب مي شود

چگونه سايۀ سياه سركشم

اسير دست آفتاب مي شود

نگاه كن

تمام هستيم خراب مي شود

شراره اي مرا به كام مي كشد

مرا به اوج مي برد

مرا به دام مي كشد

نگاه كن

تمام آسمان من

پر از شهاب مي شود

تو آمدي ز دورها و دورها

ز سرزمين عطرها و نورها

نشانده اي مرا كنون به زورقي

زعاجها، زابرها،بلورها

مرا ببر اميد دلنواز من

ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پر ستاره مي كشاني ام

فراتر از ستاره مي نشاني ام

نگاه كن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهيان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چين بركه هاي شب شدم

چه دور بود پيش از اين زمين ما

به اين كبود غرفه هاي آسمان

كنون به گوش من دوباره مي رسد

صداي تو

صداي بال برفي فرشتگان

نگاه كن كه من كجا رسيده ام

به كهكشان،به بي كران، به جاودان

كنون كه آمديم تا به اوج ها

مرا بشوي با شراب موج ها

مرا بپيچ در حرير بوسه ات

مرا بخواه در شبان دير پا

مرا دگر رها مكن

مرا از اين ستاره ها جدا مكن

نگاه كن كه موم شب به راه ما

چگونه قطره قطره آب مي شود

صراحي سياه ديدگان من

به لاي لاي گرم تو

لبالب از شراب خواب مي شود

به روي گاهواره هاي شعر من

نگاه كن

تو مي دمي و آفتاب مي شود

"فروغ فرخ زاد"

تو را می خواهم و دانم که هرگز

به کام دل در آغوشت نگیرم

توئی آن آسمان صاف و روشن

من این کنج قفس،مرغی اسیرم

زپشت میله های سرد و تاریک

نگاه حسرتم حیران به رویت

در این فکرم که دستی پیش آید

ومن ناگه گشایم پر به سویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت

از این زندان خامش پر بگیرم

به چشم مرد زندانبان بخندم

کنارت زندگی از سر بگیرم.

                                                                                 "فروغ فرخزاد"

پر از عکسه کیک کن

هنگامي كه مرا ترك گفتي

فريادي از اعماق وجودم برخاست

فريادي مانند طوفان

كه موج هاي دريا را مي شكافد

اين موج قلب من است

و آن طوفان، ترك تو!

زندگی به من آموخت که چگونه گریه کنم

                                                اما گریه به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم

تونیز به من آموختی چگونه دوستت بدارم

                                                اما به من نیا موختی چگونه فراموشت کنم !

عشق و ازدواج

شاگردی از استادش پرسید:عشق چیست ؟

استاد گفت: عشق یعنی همین!

سلام :

امروز میخوام خودم براتون حرف بزن.

حالا که دارم براتون این چیزها رو مینویسم بارون میزنه آره بارون ،داخل شهریور.

راستش با بارون زدن دلم بیشتر گرفته شد گفتم یک کمی برای شما بنویسم چند روزی هم بود آپ نکرده بودم.

خوب بگذریم،حالا صدای آهنگ رو بلند کردم و پشت پنجره نشستم و صدای بارون رو گوش میدم و برای شما یک چیزهایی می نویسم که میدونم خیلی بی مزست

می دونید چییه ،من بارون رو خیلی دوست دارم مخصوصا هوای بارونی رو.

نمی دونم چی بگم آخه اولین بارم بود این طوری مطلبی نوشتم.

شرمنده عزیز که دلم واسه چشای تو خیلی کمه

شرمنده عزیز که تو میری و من دوستت دارم یه عالمه

هرگز هیچ حسرتی این چنین

                                  یکجا جمع نمی شود

                                                 که در این سه کلمه :

                                                               "او دوستم ندارد"

زندگی یعنی موندن و سوختن ، مردن و تا آخر عمر حرف نزدن .

امّا من می خوام حرف بزنم بگم تو این دنیا پر از آدم چقدر تنهای تنهام ، مردن بهتر از این بی کسی .

زندگی باید پر از صفا و صمیمیت، دوستی و عشق باشه ،نه پر از تنهایی و اینکه هر کسی رسید دلت رو بشکنه بعد هم با یک معذرت خواهی و چند تا کلمه آدم بزرگی خودش رو خوب جلو بده بعدش بذاره بره ،انگار نه انگار که اتفاقی افتاده

     همیشه می گفتی که دوست داری قلبم رو ببینی .

     دلم توی دستامه فقط باید یک کم با دقت نگاه کنی تا ببینیش ، به این سادگی ها هم نیست دیدن قلبی که عمری در پس توی سینه ام پنهانش کرده ام تا از دست سارق های زمانه که مثل گرگ می خواند دل آدم ها رو ببلعند ، در امان باشد پس بیشتر دقت کن.