| تبليغات | X |
 |
 |
|
| برای آدمای تنها |
|
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388ساعت 20:59 توسط تنها |
|
|
نه چراغ چشم گرگي پير؛ نه نفسهاي غريب كارواني خسته و گمراه؛ مانده دشت بيكران خلوت و خاموش؛ زير باراني كه ساعتهاست ميبارد؛ در شب ديوانه ي غمگين؛ كه چو دشت او هم دل افسرده اي دارد.
در شب ديوانه ي غمگين؛ مانده دشت بيكران در زير باران، آه ، ساعتهاست؛ همچنان مي بارد اين ابر سياه ساكت دلگير؛ نه صداي پاي اسب رهزني تنها؛ نه صفير باد ولگردي، نه چراغ چشم گرگي پير.
"م.اخوان ثالث"
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه هجدهم مرداد 1388ساعت 14:5 توسط تنها |
|
|
بيتو ته كوتاهي ست جهان در فاصله ي گناه و دوزخ. خورشيد همچون دشنامي برمي آيد و روز شرمساري جبران ناپذيري ست.
آه پيش از آن كه در اشك غرقه شوم چيزي بگوي.
درختان جهل مصيبت بار نياكانند ونسيم وسوسه ايست نابكار. مهتاب پاييزي كفري ست كه جهان را مي آلايد.
چيزي بگوي پيش از آن كه در اشك غرقه شوم چيزي بگوي.
هر دريچه ي نغر به چشم انداز عقوبتي مي كشايد. عشق رطوبت چندش انگيز پلشتي ست و آسمان سرپناهي تا به خاك بنشيني و برسرنوشت خويش گريه ساز كني. آه پيش از آن كه در اشك غرقه شوم چيزي بگوي هر چه باشد. چشمه ها از تابوت مي جوشند و سوگواران ژوليده آبروي جهانند.
عصمت به آينه مفروش كه فاجران نيازمندترانند.
خامش منشين خدا را پيش از آن كه در اشك غرقه شوم از عشق چيزي بگوي!
"احمد شاملو"
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه چهارم مرداد 1388ساعت 15:49 توسط تنها |
|
|
هيچ جز حسرت نباشد كار من بخت بد،بيگانه اي شد يار من بي گنه زنجير بر پايم زدند واي از اين زندان محنت بار من
واي از اين چشمي كه مي كاود نهان روز و شب در چشم من راز مرا گوش بر در مي نهد تا بشنود شايد آن گمگشته آواز مرا
گاه مي پرسد كه اندوهت ز چيست فكرت آخر از چه رو آشفته است بي سبب پنهان مكن اين راز را درد گنگي در نگاهت خفته است
گاه مي نالد به نزد ديگران «كاو دگر آن دختر ديروز نيست» «آه، آن خندان لب شاداب من» «اين زن افسرده ي مرموز نيست»
گاه مي كوشد كه با جادوي عشق ره به قلبم برده افسونم كند گاه مي خواهد كه با فرياد خشم زين حصار راز بيرونم كند
گاه مي گويد كه:كو، آخر چه شد آن نگاه مست و افسونكار تو؟ ديگر آن لبخند شادي بخش و گرم نيست پيدا بر لب تبدار تو
من پريشان ديده مي دوزم بر او بي صدا نالم كه: اين است آنچه هست خود نمي دانم كه اندوهم ز چيست زير لب گويم: چه خوش رفتم زدست
همزباني نيست تا بر گويمش راز اين اندوه وحشتبار خويش بي گمان هرگز كسي چون من نكرد خويشتن را مايه ي آزار خويش
از من است اين غم كه بر جان من است ديگر اين خود كرده را تدبير نيست پاي در زنجير مي نالم كه هيچ الفتم با حلقه ي زنجير نيست
آه، اين است آنچه مي جستي به شوق راز من، راز زني ديوانه خو راز موجودي كه در فكرش نبود ذره اي سوداي نام و آبرو
راز موجودي كه ديگر هيچ نيست جز وجودي نفرت آور بهر تو آه، اين است آنچه رنجم مي دهد ورنه، كي ترسم ز خشم و قهر تو
"فروغ فرخ زاد"
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هجدهم تیر 1388ساعت 12:16 توسط تنها |
|
|
از بيم و اميد عشق رنجورم آرامش جاودانه مي خواهم بر حسرت دل دگر نيفزايم آسايش بيكرانه مي خواهم
پا بر سر دل نهاده مي گويم بگذشتن از آن ستيزه جو خوشتر يك بوسه زجام زهر بگرفتن از بوسۀ آتشين او خوشتر
پنداشت اگر شبي به سر مستي در بستر عشق او سحر كردم شبهاي دگر كه رفته از عمرم در دامن ديگران به سر كردم
ديگر نكنم ز روي ناداني قرباني عشق او غرورم را شايد كه چو بگذرم از او يابم آن گمشده شادي و سرورم را
آن كس كه مرا نشاط و مستي داد آن كس كه مرا اميد و شادي بود هر جا كه نشست بي تأمل گفت: «او يك زن ساده لوح عادي بود»
مي سوزم از اين دو رويي و نيرنگ يكرنگي كودكانه مي خواهم اي مرگ از آن لبان خاموشت يك بوسۀ جاودانه مي خواهم
رو، پيش زني ببر غرورت را كو عشق تو را به هيچ نشمارد آن پيكر داغ و دردمندت را با مهر به روي سينه نفشارد
عشقي كه تو را نثار ره كردم در سينۀ ديگري نخواهي يافت زان بوسه كه بر لبانت افشاندم سوزنده تر آذري نخواهي يافت
در جستجوي تو و نگاه تو ديگر ندود نگاه بي تابم انديشۀ آن دو چشم رويايي هرگز نبرد ز ديدگان خوابم
ديگر به هواي لحظه اي ديدار دنبال تو در بدر نمي گردم دنبال تو اي اميد بي حاصل ديوانه و بي خبر نمي گردم
در ظلمت آن اتاقك خاموش بيچاره و منتظر نمي مانم هر لحظه نظر به در نمي دوزم وان آه نهان به لب نمي رانم
اي زن كه دلي پر از صفا داري از مرد وفا مجو،مجو،هرگز او معني عشق نمي داند راز دل خود به او مگو هرگز
"فروغ فرخ زاد"
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه پنجم اسفند 1387ساعت 19:22 توسط تنها |
|
|
سلام
دوباره یه شعر از فروغ گذاشتم امیدوارم خوشتون بیاد.
من از تو مي مردم آما تو زندگاني من بودي
تو با من مي رفتي تو در من مي خواندي وقتي كه خيابانها را بي هيچ مقصدي مي پيمودم تو با من مي رفتي تو در من مي خواندي تو از ميان نارون ها ،گنجشك هاي عاشق را به صبح پنجره دعوت مي كردي وقتي كه شب مكرر مي شد وقتي كه شب تمام نمي شد تو از ميان نارون ها، گنجشك هاي عاشق را به صبح پنجره دعوت مي كردي
تو با چراغهايت مي آمدي به كوچۀ ما تو با چراغهايت مي آمدي وقتي كه بچه ها مي رفتند و خوشه هاي اقاقي مي خوابيدند تو با چراغهايت مي آمدي...
تو دستهايت را مي بخشيدي تو چشمايت را مي بخشيدي تو مهربانيت را مي بخشيدي تو زندگانيت را مي بخشيدي وقتي كه من گرسنه بودم تو مثل نور سخي بودي تو لاله ها را مي چيدي
تو گوش مي دادي اما مرا نمي ديدي.
"فروغ فرخ زاد" |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سوم بهمن 1387ساعت 11:20 توسط تنها |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
دردی بالاتر از درد تنهایی نیست... .
|
| پیوندهای روزانه |
|
تنها آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
مرداد 1388 تیر 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 شهریور 1385 مرداد 1385 |
|
RSS
|
